Z Szyndzielnią miałem rację. Już od kilku lat mówiłem że stacja narciarska to pomysł niemądry i nierealny. Teraz okazuje się że inwestycje narciarskie na Szyndzielni zablokowali nie ekolodzy, tylko urzędnicy, którzy są od tego by pilnować przestrzegania prawa.

Chyba powinienem mieć satysfakcję. Ale nie mam. Tyle straconego czasu, tyle urzędniczej zmarnotrawionej krzątaniny, tyle pieniędzy na niepotrzebne plany i ekspertyzy. Szyndzielnia zasługuje wreszcie na jakiś mądry pomysł. To jest góra dla ludzi, tylko trzeba podejść do niej z szacunkiem. Może park tematyczny poświęcony przyrodzie gór, nad którym patronat mogliby objąć Bolek i Lolek? A może macie, drodzy Goście, jakiś lepszy pomysł? Pomóżmy ratuszowym urzędnikom, bo jak ich zostawimy sam na sam z tym problemem, to cała Sahara zarośnie :-)

Gazeta Wyborcza sprawiła swoim czytelnikom z Podbeskidzia specyficzny noworoczny prezent: zamieściła felieton Michała Smolorza "Nowa 'przedsiebiorczość' Podbeskidzia". Tekst kuriozalny, można przeczytać i samemu ocenić, link podał LPD w swoim wpisie (dzięki!). W skrócie: Smolorz zarzuca mieszkańcom Podbeskidzia że masowo kradną samochody Ślązakom, co ironicznie nazywa nową "przedsiębiorczością". To wszystko oczywiście podlane sosem żywiołowej niechęci do samej nazwy naszego regionu i - przede wszystkim - do poczucia naszej odrębności wobec Śląska.

Tekst jak tekst, każdemu felietoniście może zdarzyć się słabszy dzień, Smolorz miewał już gorsze. W pierwszym odruchu chciałem nawet chwycić za klawiaturę i dać Smolorzowi słuszny odpór, potem jednak zrezygnowałem. Dlaczego? W koncu to tylko felieton i tylko Smolorz, ani gatunek dziennikarski ani autor nie zasługują na poważne traktowanie. Poza tym Smolorz to starszy już człowiek i ma prawo do swoich obsesji. Jego obsesją jest zwalczanie odrębności Podbeskidzia we wszelkich przejawach. W sumie to niegroźne, lepsze to niż obsesje np. Polańskiego, o którym ostatnio Żuławski powiedział, że do tej pory lubi rano parkować przed gimnazjum. Lepiej żeby starcy ślinili się na dźwięk słowa "Podbeskidzie" niż na widok gimnazjalistek.

Prawdziwym problemem nie jest Smolorz, ale gazeta, która stanowi trybunę jego wynurzeń. Katowicka GW od lat prowadzi prawdziwą krucjatę na rzecz dziwnie pojmowanej śląskości. Głównymi rycerzami Niepokalanego Śląska są właśnie Smolorz i Kazimierz Kutz. Ich bery i bojki śląskie mogą stanowić świetny przykład kreowania propagandowego mitu o krzywdzonym Śląsku, pełnym uczciwych i pracowitych ludzi, podstępnie wykorzystywanych przez cwaniaków z Polski (którzy oprócz tego że nimi rządzą to jeszcze kradną im samochody :-)). Felietony rządzą się swoimi prawami i można przejść nad tą chorą wizją do porządku dziennego, ale - niestety - stanowi ona część większej całości. To właśnie w katowickiej GW lansowane są jako wzorce takie postaci jak Ernest Wilimowski, który w czasie wojny grał w reprezentacji hitlerowskich Niemiec (od razu zaznaczam, że zdaję sobie sprawe z zagmatwania śląskich losów, ale jednak są granice, których redakcji z logo "nam nie jest wszystko jedno" przekraczać nie wolno). To katowicka GW jest propagandową tubą Ruchu Autonomii Śląska, zachowującego zresztą dużo więcej rozsądku niż wspomniani wyżej propagandziści. To katowicka GW węszy antyśląskie spiski, mobilizując opinię publiczną np. w sprawie przegranej Chorzowa w wyścigu o EURO 2012, pomijając niewygodny fakt, że Stadion Śląski jest dramatycznie przestarzały a o przegranej zdecydowały w dużej mierze błędy śląskich urzędników. To katowicka GW buduje od lat konsekwentny obraz krzywdzonej śląskiej kolonii. To katowicka GW od lat konsekwentnie lansuje jeden odgórny model kulturowy, oparty na górnośląskiej tradycji, mowie i historii, zbywając milczeniem fakt rzeczywistego kulturowego i historycznego zróżnicowania nowego województwa śląskiego. To katowicka GW zapomina, że etniczna śląskość jest tylko jednym z oryginalnych komponentów regionalnej tożsamości, a nie rodzajem świeckiej religii, od której wszelkie odstępstwa trzeba zwalczać jak herezje w czasach inkwizycji.

Znęcam się nad katowicką GW (katowicką, a nie bielską, bo "bielska" jest tylko z nazwy, mimo rzeczywistych starań lokalnych dziennikarzy) gdyż uważam linię redakcyjną tego dziennika za dużo groźniejszą niż pojedyncze nieudane felietony.Zresztą, GW obrywa się dziś dlatego, że to ona podarowała swoim czytelnikom felieton Smolorza, ale o innych mediach nie da się powiedzieć nic lepszego. Uproszczona do granic absurdu "śląska" wizja świata dominuje i w Dzienniku Zachodnim, i w TV Silesia. Czyż można się potem dziwić, że kibice chorzowskiego Ruchu, klubu który powstał jako polska przeciwwaga dla niemieckiego fussballu, jeźdżą na mecze z flagą "Oberschlesien"? Czy można dziwić się, że Związek Ludności Narodowości Śląskiej popiera zarzuty Kremla wobec Polski? Czy można dziwić się, że w takiej atmosferze Smolorzowi nie zadrżała ręka i nie włączyło myślenie przy pisaniu bzdur o ludziach, którzy ośmielają sie myśleć i mówić inaczej?

Może to dziwne, ale po przeczytaniu tekstu Smolorza miałem skojarzenia z małym miasteczkiem Ulcinj na południu Czarnogóry. Kilka lat temu byłem tam na wakacjach. Serbka, u której się zatrzymaliśmy, gorąco odradzała nam kąpiel na jednej z adriatyckich plaż, uzasadniając to tym, że woda jest tam brudna, gdyż kapią się w niej albańscy muzułmanie. Elena była wykształconą osobą, rozmawialiśmy po angielsku - pełna Europa, a jednak nie zawahała się mówic tak oczywistych bzdur o ludziach którzy byli dla niej "inni", "gorsi". Wcześniej zapewne przez lata czytała felietony i oglądała telewizyjne programy, w których jej naród przedstawiano jako niewinną ofiarę, a "obcych" - zapewne nieco żartobliwie, w lekkim tonie - jako złodziei i dzikusów. Wcześniej podobne pranie mózgów przeszli Chorwaci (o Serbach), Serbowie (o Bośniakach), Albańczycy z Kosowa (też o Serbach) itp. Że to Bałkany a nie Śląsk? Że nie ma u nas napięć na tle etnicznym? Zaraz, zaraz. Wspomniani już kibice Ruchu Chorzów, przeprowadzili ankietę na temat poczucia swojej tożsamości: 54% uważa się za Ślązaków ale nie Polaków, 29% za Ślązaków i zarazem Polaków, a tylko 11% za Polaków. A Smolorz i Kutz o tym wiedzą, oni zawsze wyczuwali skąd wieją wiatry. Chyba że sami je puszczali, jak to w Sylwestra zdarzyło się Smolorzowi.

To wpis dla kibiców Podbeskidzia, nie każdego to interesuje więc zaznaczam już w tytule. Ale tym razem nie będzie o piłce ale o ludziach. Mamy nowego trenera. Przez dwa dni musiałem chyba sto razy odpowiadać na pytanie, dlaczego wybrałem własnie Roberta Kasperczyka, aż wreszcie w złości odpowiedziałem jednemu z dziennikarzy że myślałem że to chodzi o Kasperczaka i dopiero po fakcie mi uświadomiono pomyłkę :-) Ciekawe, czy to opublikują?

Rozmawialiśmy z wieloma trenerami, w tym również z tymi z najwyższej półki, z sukcesami w Ekstraklasie. Większośc odpowiadała: jak najbardziej jestem zainteresowany, ale proszę skontaktoważ się po 15 grudnia. Wiadomo, wtedy Ekstraklasa skończy już granie, zaczną się na nowo układanki w czołowych klubach, iluś trenerów straci pracę, iluś ją znajdzie. Nie kontynuowałem takich rozmów, bo nie interesuje mnie trener, dla którego jesteśmy rezerwowym wariantem, wyjściem awaryjnym na wypadek jak mu nie wyjdzie z Arką czy Polonią. Jeśli chcemy, by Podbeskidzie szanowano, trzeba zacząc od szanowania samego siebie. Chcesz u nas pracować - przychodź, a nie chcesz - trudno, życzę powodzenia w innym klubie.

Z tych, którzy chcieli z nami pracować, Kasperczyk najbardziej do nas pasuje. Tak jak Podbeskidzie: jest po przejściach, na dorobku i z ambicjami. W sam raz dla nas. Jego siłą jest to, co było naszą słabością przez ostatnie lata: umie pracować z młodymi piłkarzami i nie boi się stawiać na nich. To spod jego ręki wyszedł Darek Kołodziej, ale i Michał Pazdan, Piotr Madejski czy Marcin Makuch. Dał im szansę, a oni ją wykorzystali. teraz dostaje szansę od nas i mam nadzieje, że ją wykorzysta. Bo chociaż zarząd klubu podjął decyzję jednogłośnie, to za sukces lub porażki Kasperczyka odpowiedzialność poniosę głównie ja. Sam tego chciałeś, Grzegorzu Dyndało :-)

PS. Zobaczymy przy okazji, czy wśród kibiców TSP znajdą sie tacy którzy odgadną skąd ten cytat w ostatnim zdaniu?

W ostatni wtorek po piętnastu latach złożyłem mandat radnego Bielska-Białej. Nie umiem jeszcze dobrze opisać stanu swojego serca i umysłu, dominuje jakiś sentyment i żal, świadomość że coś bezpowrotnie minęlo, uczucie przemijania. Ale także uczucie wewnętrznej siły, że to wciąz jeszcze ja decyduję o tym, co i kiedy przemija w moim życiu. A może raczej, z większą pokorą, że jestem wciąż świadom tego co i kiedy w moim życiu przemija i że chociaż trochę zależy to ode mnie.

Bycie radnym to nie był mój sposób na karierę, byłem już i dalej i wyżej. Bycie radnym to był mój sposób na to, by czuć sie potrzebnym i by spłacać swój dług wobec miejsca moich urodzin, dorastania i dorosłego życia. To miasto ukształtowało mnie i ja też chciałem choć nieznacznie odcisnąć na nim swoje piętno. Nie chcę teraz oceniać, czy mi sie udało, bo jestem zbyt wzruszony tą całą sytuacją, może kiedyś się odważę. Zresztą, inni to pewnie zrobią lepiej. Już teraz się odezwał chór tych, którzy doszukują sie złych intencji, ukrytych znaczeń, przebiegłych planów. Ilośc tych reakcji świadczy o tym, że wciąż stanowię dla wielu ludzi jakiś problem: to świetnie, to znaczy że moja obecność w życiu publicznym ma sens i jest zauważalna. Zawsze chciałem żyć według słow poety: "Przyjaciół nikt nie będzie mi wybierał, wrogów poszukam sobie sam". Nikt mi nie obiecywał, że to będzie przyjemne :-)

Mandat złożyłem, bo prawo zabrania mi łączyć go z funkcją prezesa Towarzystwa Sportowego Podbeskidzie. Przez ostatnie dni najczęściej musiałem odpowiadać na pytanie, czy warto tak ryzykować, rezygnować z radnego, z dziekana - dla tak ryzykownej misji, obarczonej tak dużą dozą niepewności? Odpowiedź brzmi: nie wiem. Będę wiedział za rok. Dziś wiem tylko jedno, że nie nadszedł jeszcze w moim życiu taki moment, w którym mężczyzna boi się już podjąć nowych wyzwań. Kiedyś pewnie nadejdzie, ale jeszcze nie teraz.

Jeszcze jedno: Bóg ma olbrzymie poczucie humoru. Półtora roku temu, podczas mojej pielgrzymki do Santiago de Compostella, dziękowałem Mu za pierwszą połowę mego życia i poprosiłem Go o to, by druga była równie ciekawa. Nie sądziłem, że potraktuje moją prośbę tak dosłownie. Zaraz po powrocie zaczęła się ostra jazda i trwa do dziś. Ale cóż, teraz nie wypada mi sie już wycofać :-)

Mam nadzieję, że ton nie był zbyt osobisty. W każdym razie mam na koniec wiadomość dobrą dla przyjaciół i złą dla wrogów: ja stąd nie znikam, zostaję w tym mieście i nadal będę starał sie odcisnąć na nim swój ślad. Najlepiej w postaci ekstraklasy :-)

Kilka dni temu wróciłem z Gruzji. Byłem w Tyflisie i Kutaisi (niektórzy słysząc nazwy tych miast nie chcieli mi po powrocie ręki podać). Tyflis to po prostu Tbilisi, stolica Gruzji, duże europejskie miasto w Azji. A Kutaisi to starożytne Aia, stolica Kolchidy, skąd Jazon i Argonauci wykradli Złote Runo To tu żyła Medea. Miasto ma jakieś trzy i pół tysiaca lat, tyle co egipskie piramidy (te młodsze).

W Gruzji wszyscy kochają Polskę, od kierowy busa przez kelnerów po oficjeli z władz. Polska jest tam gdzie Gruzja bardzo chce być - w Unii Europejskiej. Obok flag gruzińskich, których pełno wszędzie (w końcu jest dopiero rok po wojnie), zawsze wiszą flagi UE. Jak deklaracja miłości. Niemcy i Włosi nie chcą tej miłości, wolą handel z Rosją, a Polska daje Gruzinom nadzieję, więc Polskę się kocha. Polska jest chrześcijańska, a dla konserwatywnych Gruzinów, którym chrześcijanstwo przyniósł apostoł Andrzej, to bardzo ważne. Polska nie boi sie Rosjan, a to dla Gruzina podstawa by zasłużyć na szacunek. Dla Gruzinów Polska jest nowoczesnym, dużym europejskim państwem, które stać na to by prowadzić samodzielną politykę. Polska ma prezydenta, który w czasie wojny wsiadł w samolot, zabrał prezydentów Litwy, Ukrainy i przyleciał do Tbilisi. Rosjanie byli dwadzieścia kilometrów od miasta. Gruzini są przekonani, że prezydent Polski uratował ich stolicę. Tak, trzeba polecieć na Kaukaz, by znaleźć kraj, w którym Kaczyński w cuglach wygrałby wybory prezydenckie.

W drodze powrotnej na jakimś lotnisku natrafiam na wywiad z Friedmanem o tym, jaki będzie świat pod koniec XXI wieku. Polska będzie regionalnym mocarstwem, silnym gospodarczo i militarnie, Niemcy, Włochy i Rosja stracą na znaczeniu (o Gruzji Friedman nie wspomina). Już teraz Polska jest osiemnastą gopodarką świata. Nasz PKB to 45% dochodu narodowego Rosji.

Polacy wciąż żyją w przekonaniu, że należymy do żebraków świata i możni powinni nam dawać jałmużnę, tymczasem warto ruszyć się kawałek poza nasz zaścianek by zorientować się, że żyjemy w najbogatszym i najbezpieczniejszym zakątku świata. Najwyższy czas zacząć pomagac innym. Jeśli mnie pamięć nie myli, to właśnie na tym polega solidarność.